Precies een jaar geleden verschenen er twee streepjes enbegon voor mij een heel nieuw leven. Eerst dat van bijna-papa, met als eerstebabytekenen de echox92s, het kloppen van een hartje en het geschop in mijn liefdx92r buik.
Ik heb meegebogen, teruggeveerd en ja-geknikt dat het eenlieve lust was en na een maand of acht besloot jij dat je bijna-papa het nu welzwaar genoeg had gehad en het tijd was te verschijnen. Een indrukwekkendeepisode volgde en het x91bijna-x91 kon eraf.
Het hulpeloze hoopje dat de zuster eind februari in mijntrillende handen legde racete naar een klein aanwezig mensje in een paarmaanden tijd. Nu eet je mango en appel in de tuin en lach je bij iedere hap. Jelaat een spoor van afgesabbelde knuffelbeesten achter.
Een paar weken geleden vond je plotseling je eigen handen.Een verwonderde blik naar je bewegende vingers en het grote grijpen was eenfeit. Alles wil je vastpakken en dan moet het, meteen, in je mond.
Als het niet in je mond past, kijk je even hulpeloos om jeheen en probeer x91t, terwijl je hoge kreetjes slaakt, vervolgens driftig nog eenkeer. Je favoriete boekje begint door zx92n omvang irritatiefactor nummer xe9xe9n inde box te worden, al kan je er op rustiger momenten nog altijd ademloos naarliggen kijken.
Net als ik naar jou. Van twee streepjes naar afgesabbeldeknuffelbeesten. In slechts xe9xe9n jaar tijd. x91Het gaat zo snel als ze zo kleinzijnx92, waarschuwde men mij van tevoren al. En in dit geval… had men weer eensgelijk.
Een jaar geleden verscheen tevens de allereerste BasIs-log; ‘Twee streepjes’